Давраи омодасозӣ ва ислоҳи хатоҳо
Давраи омодасозии утоқ чист, дар куҷо баромадҳои рӯзро бинем ва баромади хато тасдиқшударо чӣ гуна ислоҳ кунем.
- Нашр шуд
- Навсозӣ шуд
Мазмун
Ин саҳифа — дар бораи эҳтиёткоронатарин қисми кори маъмур. Дар ин ҷо он чи аллакай сабт шудааст ислоҳ карда мешавад.
Давраи омодасозӣ чист
Ҳар баромади тасдиқшуда давраи омодасозии утоқро мекушояд. Давра вақте анҷом меёбад, ки маъмур тозакории каноникии пас аз баромади онро қабул мекунад. Корҳои дигари бастакунандаи ҳалнашуда метавонанд утоқро ҳатто пас аз анҷоми давра баста нигоҳ доранд.
Давра дорад:
- санаи баромад ва вақти воқеии он;
- тозакории асосӣ — ҳамонеро, ки аз рӯи он омодагӣ ҳисоб карда мешавад;
- ҳолат;
- баъзан истиноди беруна — масалан, рақами брон дар системаи дигар.
Омодагии утоқ аз давраи охирин бароварда мешавад. Маҳз барои ҳамин онро дастӣ иваз кардан мумкин нест — нигаред ба Утоқҳо ва омодагӣ.
Дар бахши «Утоқҳо» давраи фаъол бо тозакории асосии таъиншуда, ки ҳанӯз супорида нашудааст, дар интизори тозакорӣ мемонад:
Банд
Баромади лозимиро чӣ гуна ёбем
«Тақвим»-ро кушоед, ба намуди «Рӯз» гузаред ва санаро интихоб кунед. Дар он ҷо омад, баромад, тозакорӣ ва корҳои дигари ин рӯз ҷамъ шудаанд.
Дар сатри баромади тасдиқшуда намоён аст:
- баромади воқеӣ — вақте меҳмон утоқро озод кард;
- кӣ онро тасдиқ кард;
- қайд, агар сабт аллакай ҳамчун хато ё такрорӣ ислоҳ шуда бошад.
Ба сатр пахш кунед: тозакории асосӣ кушода мешавад. Агар барои давра ислоҳ дастрас бошад, он дар печиши «Боз» дар паҳлӯи амалҳои корт ҷойгир аст — банди «Маълумоти баромадро ислоҳ кардан». Сабт ба таври бозгашта таҳрир намешавад: ислоҳ рӯйдоди алоҳида дар таърихи вазифа ва утоқ мешавад.
Ислоҳи маълумоти давра
Дар Тақвим баромади тасдиқшударо кушоед: система ба тозакории асосии ин давра мегузарад. Печиши «Боз»-ро кушоед ва «Маълумоти баромадро ислоҳ кардан»-ро пахш кунед, сипас «Маълумотро ислоҳ кардан»-ро интихоб кунед. Ба ҳамон ҷо аз корти утоқ низ расидан мумкин аст: тозакории асосиро дар рӯйхати вазифаҳои охирин ёбед.
Ислоҳ кардан мумкин аст:
| Чӣ | Кай лозим мешавад |
|---|---|
| Утоқи дуруст | баромадро на дар ҳамон утоқ сабт карда буданд |
| Вақти дурусти баромад | соати нодуруст нишон дода шуда буд |
| Иҷрокунандаи нави тозакорӣ | майдони мутобиқат ҳангоми гузарондан ба утоқи дигар пайдо мешавад; агар иҷрокунандаи пешин ба мулки утоқи дуруст дастрасӣ надошта бошад, интихоби корманди фаъоли нав ҳатмист |
| Истиноди беруна | на ҳамон бронро сабт карда буданд ё онро бардоштан лозим аст |
Ҳар майдонро ҳамон тавр гузоштан мумкин аст: вариантҳои «Утоқро тағйир надодан», «Иҷрокунандаро тағйир надодан», «Тағйир надодан» барои истинод. Танҳо таъинотро бо амали муқаррарии вазифа «Таъин», бе ислоҳи давра, ислоҳ кунед. Ҳадди ақал як майдони ислоҳшавандаи давраро интихоб кунед, вагарна система мегӯяд, ки чизе барои ислоҳ нест.
Сабаб ҳатмист. Чунон нависед, ки пас аз як моҳ фаҳмо бошад: на «хато», балки «баромадро дар 305 ба ҷои 304 сабт карданд».
Ислоҳи баромади хато
Ин амали алоҳида ва ҷиддитар аст: «Баромади хато нишондодашударо ислоҳ кардан». Он тамоми давраро беэътибор мешуморад.
Ду сабаб:
- Баромад хато сабт шудааст — меҳмон дар асл набаромадааст;
- Ин нусхаи такрории давраи дигар аст — баромадро ду бор тасдиқ карданд; дар ин ҳол давраи дурустро нишон додан лозим аст, ва минбаъд омодагиро маҳз он муайян мекунад.
- Тозакории асосии давраро тавассути баромади тасдиқшуда дар Тақвим ё рӯйхати вазифаҳои утоқ кушоед.
- «Маълумоти баромадро ислоҳ кардан»-ро пахш кунед.
- «Баромади хато нишондодашударо ислоҳ кардан»-ро интихоб кунед.
- Сабабро интихоб кунед.
- Барои нусхаи такрорӣ — давраи дурустро аз рӯйхат интихоб кунед.
- Тавсиф кунед, чаро ислоҳ зарур аст.
- Тасдиқ кунед.
Худи ислоҳ сабт дар таърих мемонад. Агар дертар маълум шавад, ки давра хато беэътибор дониста шудааст, амали алоҳидаи «Давраро барқарор кардан»-ро истифода баред. Он сабти пешинро пок намекунад.
Ҳангоми барқарорсозӣ натиҷаи лозимии тозакориро тавсиф кунед ва сабабро нишон диҳед. Система бо як амал давраро боз каноникӣ месозад ва тозакории асосии онро бе иҷрокунанда ва соати дақиқ мекушояд. Тозакорӣ дар «Муҳим» дар тақсимот пайдо мешавад; сипас бо амали алоҳида корманди фаъоли тозакорӣ ва соати дақиқи иҷозатдодашударо интихоб кунед.
Барқарорсозӣ танҳо барои давраи беэътибор бо тозакории асосии бекоршуда дастрас аст, агар пас аз он давраи дертаре пайдо нашуда бошад, утоқ давраи дигари амалкунанда надошта бошад, ва дар худи давра тозакории каноникии дигар набошад. Барои ҳамин пеш аз амал баромадҳои рӯз ва таърихи вазифаҳои утоқро санҷед.
Ислоҳ чиро намекунад
- Пок намекунад сабтҳои пешинро. Ҳам хато, ҳам ислоҳи он намоён мемонанд.
- Худ аз худ монеаи утоқро намебардорад. Агар утоқ бо носозӣ баста бошад, давра ба он алоқа надорад — монеаро қабул ё тағйири навъи кор мебардорад.
- Бекор намекунад тозакории аллакай иҷрошударо ҳамчун факт. Он дар таърих бо иҷрокунанда ва натиҷа мемонад.
Агар ислоҳ дастрас набошад
Амалҳои дастрас ҳам аз нақш, ҳам аз ҳолати давра вобастаанд. Давраро танҳо маъмури фаъол ё молики ташкилот ислоҳ карда метавонад. «Маълумоти баромадро ислоҳ кардан»-ро пахш кунед, то вариантҳои иҷозатдодашуда барои ин давраро бинед. Барқарорсозӣ танҳо назди давраи беэътибор пайдо мешавад, вақте ки он маҳдудиятҳои поёнро вайрон намекунад.
Агар тугмаи лозимӣ набошад, санҷед:
- нақши шумо ҳуқуқи ислоҳи давраҳоро намедиҳад;
- давра аллакай амалкунанда ё анҷомёфта аст, барои ҳамин барқарор кардани он лозим нест;
- пас аз он давраи дигар пайдо шудааст ё утоқ аллакай давраи амалкунандаи дигар дорад;
- дар давра аллакай тозакории каноникии дигар ҳаст.
Маҳдудиятро бо сохтани вазифаҳои нав ё баромади дуюм гузаронидан нест кӯшед. Ба молик муроҷиат кунед.
Тартиби баррасии вазъияти баҳсталаб
- Тақвимро дар санаи лозимӣ дар намуди «Рӯз» кушоед ва сабтро ёбед.
- Бинед, кӣ ва кай баромадро тасдиқ кардааст.
- Корти утоқ ва хронологияи онро кушоед — дар он ҷо ҳамаи рӯйдодҳои вазифаҳои ин утоқ ҳастанд.
- Танҳо пас аз ин ҳал кунед, ки чиро ислоҳ кардан лозим аст.
Минбаъд: Кормандон ва нақшҳо.