Давраи омодасозии утоқ — ин чист

Давраи омодасозии утоқ — қисми байни ду истиқомат аст: аз баромади тасдиқшуда то лаҳзае, ки утоқ боз барои қабули меҳмон омода мешавад.

Давра на аз санаи баромад, балки аз факт сар мешавад: шахс тасдиқ кард, ки меҳмон баромадааст. Аз ин маҳз як тозакорӣ пас аз баромад ба дунё меояд. Минбаъд дар дохили давра метавонад кори дигар низ пайдо шавад — таъмир, санҷиш, пуркунӣ, — ва ҳамаи он ба як давра тааллуқ дорад.

Давра бо он муҳим аст, ки муттаҳид мекунад. Бе он тозакорӣ, носозӣ ва тозакории такрорӣ пас аз таъмир — се вазифаи алоқаманднашуда мешаванд, ва ҳеҷ кас ба саволи «чаро ин утоқ ҳанӯз омода нест» бо як ҷумла ҷавоб дода наметавонад. Дар дохили давра ҷавоб ҳамеша яктост ва ҳамеша пурра.

Далелҳои сабтшудаи давра аз нав навишта намешаванд. Агар корро ислоҳ кардан лозим шуда бошад, дар таърих ҳам он чи буд, ҳам он чи ислоҳ шуд — ҳамроҳи сабаб — мемонад.

Муфассал: Давраҳои омодасозӣ ва ислоҳот.